Bir haziran ayında sokaktan kurtarılmış minik sarı erkek bir kediyi pet shoptan alıp evimize getirmemizle başladı her şey.
Birden evin neşesi oldu minik afacanımız.
Ona tüm oyunları kızım öğretti.
Kucakta bebek gibi sırt üstü yatırıp sallayarak uyutmayı,
Sarılıp öpüşmeyi...
Benim sarı oğlum pek nazlıdır.
Pek ağlaktır, sulu gözdür, küser de..
Sıkıldıkça yer de yer..
Benim sarı oğlum insan canlısıdır.
Çok tatlıdır, sevgi yumağıdır.
Sonra bir gün aylardan belki Eylül,belki Ekim..
Yolda giderken bembeyaz, uzun tüylü,küçük kafalı bir kedicik gördüm.
Sessiz ,sırnaşık pek bir güzeldi..
Günlerce sokakta ya ölürse düşüncelerini aklımdan atamadım.
Ve bir gün kocamın hayret bakışlarıyla o kediyi de alıp eve getirdim.
Hayret ettiler, ben de hayret ettim.
Kendime..
Yıllarca eve kedi sokmayan ben bir gün gardımı düşürüp bir kediyi eve soktum..
Sonra kendi isteğimle ikinci kediyi aldım.Gerçekten hayret bir durum benim için.
Hele de astımlı olduğum düşünülürse?
Ben astımı unutmuş, kedilerimiz ile eğlenirken aslında alttan alta içimden bir ses ya alerjimiz artarsa diyordu..
Ve sonunda bir akşam ,bir Kasım akşamı kızımın kesik kesik öksürükleri ile fırladım yataktan.
Ne yazık ki kızım o akşamdan sonra çok sevdiği kedişlerinden ayrıldı.
Kedişleri biz sokakta ölmesinler diye almıştık,
Şimdi onları dışarı atmamız da olmazdı.
Çok düşündük, çok..
Onlara aile aradık,sevgi dolu sıcak bir yuva..
Ama bulamadık..
Biz de onları çatı katındaki odaya yerleştirdik.
Her sabah bahçeye çıkarıyorum onları, akşama kadar bahçede koşup oynuyorlar, balkonda onlara hazırladığım koltuklarında oturup güneşleniyorlar sonra eve girip yemek yiyorlar..
Ama evde serbest bir şekilde gezemiyorlar.
Yarı açık cezaevi gibi ama açlık ve soğuktan iyidir.
