En büyük hayalim bir süper kadın olmaktı.
Evet aynen öyle !!
En büyük hayalimdi süper güçlere sahip olmak. Tatlı Cadının burun kıvırarak yaptıklarına hayranlıkla baktığım o minik yaşlarımdan biraz daha büyüyüp Maya'nın kılık değiştirmesini izlerkenki hayranlığıma varana kadar her daim böyle kahramanlara özenmişimdir.
Her akşam başka bir bölümünün zihnimde canlandığı çok renkli ve aksiyonlu bir hayal dünyam vardı..
Dizi gibiydi, diğer bölümde işler gelişir, zorluklar artar ama süper kız ben süper işler yapardım.
Bunca kahramanlık hayallerinin birinde bile insanları kurtarmamış olmam enteresan aslında..??
O zaman kahraman değilmiydim ben ?
Onca aksİyonda ne olup bitiyordu acaba?
Düşünüyorum..hatırlamak için, gözlerimi kısıp uzaklara dalıyorum..
Süper beni oluştururken nedense hiç süslememiş, karakterini hiç değiştirmemişim. Kapris, kompleks, ego maaşallah gani..
Evet kötüleri gözüme kestirip onları yok etmişim önce,EVET HATIRLIYORUM...
ama sonra birtürlü bitmeyen kötüler beni düşünmeye zorladı..
Öldür öldür bitmiyor kardeşim.Birde olayın diğer yüzü varki kötüler her an kötü değil.Bana kötü olan sana iyi ??
Bu ne acaip bilmece ne gündüz bitiyor ne gece???
Sonuçta hayallerim sarpa sarmaya başladı birgün.
Kahramanımızın kafası karışıktı, evet iyi hatırlıyorum o günü.
Süper ben düşündüm ve iyi olmak zorunda değilim dedim.
Mademki gücüm var ve mademki hiçkimse salt kötü yada salt iyi değil
Ve sorun sadece güce sahip olmakta..
Ve ben hayalimde o gücün mutak sahibiyim o zaman gücü kullanma sırası bende !!!
Sonuçta süper ben hayalimde herkesi yokedip dünyayı karmaşadan kurtardım.
Ama hayallerimde böylece son buldu..
Ama gelgörki gerçek hayatta da iyi/kötü bir vücutta yaşıyor.
Şeytanla tanrı gibi..
Ruhumuz her ikisinide kucaklamış, farkında bile olmasak, kötü olmayı istemesekte, kötü bir tarafımız var.
İster kahraman ol ister katil..
İnsan olduğun sürece kahramanlıkta üzerinde iğreti kalacak,
Can almayı tanrı olmaya eş gören ruhuyla katillikte üzerinde iğreti kalacak.
Gerçekte böbürlenecek yanı yok türümüzün. Her hangi bir canlı gibiyiz.
Zerre kadar anlamımız yok kainatta.
Ve bir zerre kadar anlamlıyız.
Tüm inanışlarımız, kurallarımız, değerlerimiz, çarpıklıklarımız, ama herşeyimiz hep bir böbürlenme içeriyor.
Bunca birşey olma derdimizde buradan mı geliyor?
Evet aynen öyle !!
En büyük hayalimdi süper güçlere sahip olmak. Tatlı Cadının burun kıvırarak yaptıklarına hayranlıkla baktığım o minik yaşlarımdan biraz daha büyüyüp Maya'nın kılık değiştirmesini izlerkenki hayranlığıma varana kadar her daim böyle kahramanlara özenmişimdir.
Her akşam başka bir bölümünün zihnimde canlandığı çok renkli ve aksiyonlu bir hayal dünyam vardı..
Dizi gibiydi, diğer bölümde işler gelişir, zorluklar artar ama süper kız ben süper işler yapardım.
Bunca kahramanlık hayallerinin birinde bile insanları kurtarmamış olmam enteresan aslında..??
O zaman kahraman değilmiydim ben ?
Onca aksİyonda ne olup bitiyordu acaba?
Düşünüyorum..hatırlamak için, gözlerimi kısıp uzaklara dalıyorum..
Süper beni oluştururken nedense hiç süslememiş, karakterini hiç değiştirmemişim. Kapris, kompleks, ego maaşallah gani..
Evet kötüleri gözüme kestirip onları yok etmişim önce,EVET HATIRLIYORUM...
ama sonra birtürlü bitmeyen kötüler beni düşünmeye zorladı..
Öldür öldür bitmiyor kardeşim.Birde olayın diğer yüzü varki kötüler her an kötü değil.Bana kötü olan sana iyi ??
Bu ne acaip bilmece ne gündüz bitiyor ne gece???
Sonuçta hayallerim sarpa sarmaya başladı birgün.
Kahramanımızın kafası karışıktı, evet iyi hatırlıyorum o günü.
Süper ben düşündüm ve iyi olmak zorunda değilim dedim.
Mademki gücüm var ve mademki hiçkimse salt kötü yada salt iyi değil
Ve sorun sadece güce sahip olmakta..
Ve ben hayalimde o gücün mutak sahibiyim o zaman gücü kullanma sırası bende !!!
Sonuçta süper ben hayalimde herkesi yokedip dünyayı karmaşadan kurtardım.
Ama hayallerimde böylece son buldu..
Ama gelgörki gerçek hayatta da iyi/kötü bir vücutta yaşıyor.
Şeytanla tanrı gibi..
Ruhumuz her ikisinide kucaklamış, farkında bile olmasak, kötü olmayı istemesekte, kötü bir tarafımız var.
İster kahraman ol ister katil..
İnsan olduğun sürece kahramanlıkta üzerinde iğreti kalacak,
Can almayı tanrı olmaya eş gören ruhuyla katillikte üzerinde iğreti kalacak.
Gerçekte böbürlenecek yanı yok türümüzün. Her hangi bir canlı gibiyiz.
Zerre kadar anlamımız yok kainatta.
Ve bir zerre kadar anlamlıyız.
Tüm inanışlarımız, kurallarımız, değerlerimiz, çarpıklıklarımız, ama herşeyimiz hep bir böbürlenme içeriyor.
Bunca birşey olma derdimizde buradan mı geliyor?
